De plannen voor de aanleg van een nieuwe begraafplaats stammen uit 1931. De bestaande begraafplaatsen Esserveld en de Noorder- en Zuiderbegraafplaats raakten vol.
De door B&W gemaakte keuze viel op het terrein – ruim 50 hectare, gelegen ten noorden van de stad, tussen de Oude Winsummerweg (nu Iepenlaan) en de Paddepoelsterweg, ver buiten de bebouwde kom. De aankoop en de onteigening van de tien eigenaren van de grond duurde tot 1940. Tuinarchitect Vroom uit Glimmen werd aangezocht voor het ontwerp en beplanting en L.W. Copijn & Zn. uit Maartensdijk voor de uitvoering van de nieuwe begraafplaats.
De inwoners van de provincie Groningen hebben hun eigen volkslied: "het Grönnens Laid". De tekst voor dit lied werd in 1919 geschreven door Geert Teis Pzn. uit Stadskanaal. G.R. Jager uit Slochteren componeerde de muziek. Het geheel werd door Frieso Molenaar gearrangeerd. De tekst van het Gronings volkslied luidt als volgt:
Op 16 april 1945 gaven de Duitse troepen in Groningen zich over aan de Canadese bevrijders. Op een aantal plekken kwamen we vandaag de Canadese vlag tegen. De binnenstad van Groningen was zwaar gehavend door de gevechten. De bevrijding kostte aan honderdenzes burgers het leven.
Valentijnsdag Over het ontstaan van Valentijnsdag bestaan verschillende theorieën. Waarschijnlijk ligt de oorsprong bij Sint Valentijn. Een jonge Romein die werd gemarteld maar weigerde om zijn christendom op te geven. Hij stierf op 14 februari 269 na Christus. De legende zegt dat Valentijn een de dag voor zijn executie een afscheidsbriefje achterliet voor de dochter van een medegevangene waarop hij verliefd was geworden. Hij ondertekende het briefje met 'Van jouw Valentijn'. Hier zou ook de traditie vandaan komen om kaarten te ondertekenen met 'jouw Valentijn'.
Elke keer wanneer ik beelden en foto's zie van de oude binnenstad vraag ik mij af waarom dit na de oorlog niet in de originele staat hersteld is. Ik hoop dat dit ooit nog gebeurt ook al betreft het alleen de buitenkant van de gebouwen. De gebouwen die na de oorlog zijn neergezet ontsieren de binnenstad en kunnen gewoon niet op tegen de mooie gevels van vroeger.
Het meisje werd op 12 mei 1897 gevonden door twee veenarbeiders, die in de buurt van het dorp Yde (bij Eelde) een veentje aan het uitbaggeren waren. De twee arbeiders kregen de schrik van hun leven toen aan de oppervlakte van het veenwater plotseling een zwart hoofd met rossig haar verscheen. De mannen, die dachten dat de duivel uit het veen tevoorschijn was gekropen, wisten niet hoe snel ze de benen moesten nemen. Pas in hun eigen huis kwamen zij weer een beetje op adem. Veertien dagen na de vondst werd het veenlijk, samen met een wollen mantel, naar het Provinciaal Museum in Assen, de voorloper van het Drents Museum, overgebracht.
Tot omstreeks 1800 werd er in Groningen begraven in diverse kerken, zoals Martinikerk, Nieuwe kerk, A-Kerk en op de bijbehorende kerkhoven. Bovendien was het Suiderkerckhoff aan het Gedemde Zuiderdiep (waar nu de Pathé-bioscoop is) al vanaf 1648 als begraafplaats in gebruik. Deze begraafplaats staat duidelijk op de kaart van Egb. Haubois. Vermoedelijk werd er ook bij de Rode Weeshuis en Groene Weeshuis begraven. De Joden hadden hun begraafplaats vanaf 1747 op de Ebbingedwinger. Het begraven in de kerken was een belangrijke inkomstenbron voor de kerkvoogdijen.
Sappemeer, 9 februair 1854 – Baarn, 10 augustus 1929) was een Nederlandse arts en feministe.
Jacobs maakte zich al vroeg sterk voor het recht op hoger onderwijs voor vrouwen. In 1870 was ze de eerste Nederlandse vrouw die als toehoorster werd toegelaten aan een hbs. Ze bezocht hiervoor de Rijks Hogere Burgerschool in haar geboorteplaats. Een jaar later vroeg ze de liberale minister Thorbecke toestemming om aan de universiteit te studeren. Ze werd in 1881 toegelaten als studente medicijnen aan de Rijksuniversisteit Groningen, aanvankelijk voor een proefperiode van één jaar.
In 1995 kreeg Edzard Krol van de Rijksuniversiteit Groningen de opdracht om, in het kader van de scholierenmanifestatie ‘Westenschap en Techniek’, een beeld te vervaardigen dat aansloot bij het thema 'Over leven'. Het stalen kunstwerk verbeeldt een labyrint van de hersenen in een naar lucht happend hoofd. Krol, die hoofdzakelijk schilderijen maakt, ontwierp het beeld tijdens zijn studie aan Academie Minerva. De kunstenaar heeft destijds geijverd het kunstwerk een plek te geven in het moerasachtige gebiedje bij het Nijenborghcomplex van de universiteit. Zo zou volgens Krol het ‘naar kennis happende’ hoofd het beste tot zijn recht komen. Dit plan is echter nooit gerealiseerd.
